هر روز، عشق...

   نزدیک آمدنت که می شود
   دستی می کشم بر چروک پیشانی
   و اخم پنهان ابروها
   چین های پیراهنم را صاف می کنم
   شاید باز شود دلم
   و
   لب هایم به لبخند...
   گونه هایم را سرخ می کنم
   نزدیک کوره ای که می سوزاند هر روز
   آرزوهایم را
   و خاکسترش را شب ها
   به چشم هایم سرمه می کشم
   همین چشم های نابکار
   که مشت دلم را پیش تو باز می کنند

   و تو
   عشق را می خوانی
   از چشم هایی که جز تلخی
   از ـ تو ـ
   ندیده اند...