شب،

     هنگام طلوع کابوس های بی خواب

     دست هایم، رشد بی حد  نبودنت را

     اندازه می گیرند،


     من،  اما

     با چشمانی بازـ بسته

     در آرزوی رویش مهربانی

     بر دل سنگ ...