حجم سکوت...
سايه سرد سكوت
با طلوع شب
حجم خانه را گرفت
زن
از نقاب چهره، عمق سايه را
با نگاهي تلخ اندازه گرفت
سايه را راهي به انتها نبود
زن اين را ديد
و فال بد گرفت
ترس و وحشت از تجسم اين صحنه
غليان كرد
دامن زن را گرفت
داغ نيرنگ بر دل غرور
شرم از او برد، شور بر پا گرفت
شد توان او افزون تر
دست برزانو
تصميمش را گرفت
آزرده از سایه نقاب اندوه
پيله غم را دريد
بال و پر گرفت
مرد از راه رسيد، زن را ديد
نفرت و رنج تملك را
اندازه گرفت
زن با قامت راست
رخ بی نقاب خود را رو کرد
برق خشم چشم او، مرد را گرفت
مستي از مرد پريد، عصيان كرد
سيل مشت بر زن
باريدن گرفت
زن به ايثار خودش ميخنديد
لذت طعم شكست
تازه از مرد گرفت
مرد آزرده، از اين خنده تلخ
كف به لب آورد
صيد بر دندان گرفت
عمق سايه كم شد، كودك از خواب شبانه برخاست
مرد كولهي عذابش بر دوش
همره شب، سفر آغاز گرفت
زن در بستر گرم خون خود، غلتان بود
كودك از فهمبد آرامش
ناز خنديد، بچگي از سرگرفت...