« نشانه های رفتن... »

  

 

     نه!  آسوده نیستم!

    

     این روزها،

     بازوهایم

     خون مرده نیست،

    

     پای چشم هایم

     جای کبودی نوازش های شبانه ات  خالی ست،

    

     دهانم

     با طعم آشنای بوسه ی خون غریبه شده

     و بالشم

     با پریشانی مو های کنده شده،

    

     دیگر تپش سرخ خرده شیشه ها هم

     فضای تهی اتاق را درخشان نمی کند،

    

     چشم هایم

     عشق بازی خروشانت را دودو می زند

     و پیکر پژمرده ام

     تازه های داغ سیگار را له له ...،

    

     چارچوب شکسته ی  دلم

      دلتنگ فروپاشیِ آسودگیِ

     چفت در  این خانه ست،

     و انتظار

     صد پاره شدن غرور له شده ام را

     فریاد می زند...

    

     دلدار من!

     این شب ها  مهربان شده ای!

     و من،

     دیگر

     آسوده نیستم...

     راست بگو:

     پای عشقی تازه در میان نیست؟!

 

سیاه بازی

 

 اشک های پنهانم را سرمی کشی

به سلامتی لب هایی که نمی خندند

 و عاشقانه در گوشم می خوانی:

دوستت دارم!

 

به این فکر می کنم

در کدام صحنه

نقابِ از ریخت افتاده ی مرا

به چهره ات زدی  که این چنین...